|
|
12 พฤศจิกายน 2547 อ่าน 2544 ครั้ง |  พิมพ์ |  rss
สายชล กิ่งวงศ์ หรือ ลีแอน นักมายากลสาวเจ้าของแชมป์กลนก โชว์เสกนกและไม้เท้าด้วยผ้า
เสียงเพลงดูม ดูม ของนักร้องสาวทาทา ยัง ดังระทึกส่งจังหวะเร้าใจ พร้อมกับการปรากฏตัวของเด็กหนุ่มร่างสูงโปร่ง ผิวขาว และลูกบอลเล็กๆสีขาวขนาดเท่าลูกกอล์ฟในมือ เสียงเพลงยังคงบรรเลงต่อเนื่อง มือเรียวยาวพลิกลูกบอลให้เคลื่อนไหวไปมาอย่างรวดเร็ว ฉับพลันลูกบอลสีขาวอันตรธานหายไป ปรากฏลูกใหม่เป็นสีแดง
จากโชว์ลูกบอลไพ่หนึ่งสำรับในมือถูกนำขึ้นมาเล่นเป็นการแสดงชุดต่อไป จากไพ่ในมือจำนวนหนึ่ง พลิกมือไปมาจนเหลือเพียงมือเปล่าเปลือย ฉับพลันจู่ๆ เพียงขยับมือขึ้นลง ไพ่ก็ร่วงลงมา ยิ่งสะบัดด้วยความเร็วเท่าใด ไพ่ยิ่งร่วงกราวประจักษ์ต่อสายตาผู้ชมข้างหน้าที่ส่งเสียงฮือฮาอื้ออึงอย่างตื่นตะลึง
จบลงด้วยเสียงปรบมือให้กับการแสดงที่เรียกว่า "มายากล" ราวกับมีเวทมนตร์สามารถเนรมิตเสกสิ่งต่างๆให้ปรากฏขึ้นมา และจางหายไป
กว่าจะมาเป็นนักมายากล
ในอดีตไม่มีสถานที่เปิดสอนวิชามายากล ผู้ที่สนใจอาศัยครูพักลักจำ ติดสอยห้อยตามนักมายากลไปแสดงตามที่ต่างๆ กลบางชุดถึงกับต้องซื้อขายวิธีการเล่น หรือไม่อีกทางใช้วิธีซื้อชุดอุปกรณ์การเล่นมายากลจากตู้ของเล่นตามห้างสรรพสินค้ามาศึกษาด้วยตัวเอง และด้วยความลำบากยากเย็นกว่าจะได้เล่นมายากล ทำให้นักมายากลรุ่นใหญ่ๆหันมาเปิดศูนย์การเรียนรู้วิชามายากล เด็กรุ่นๆใหม่ๆที่มีความสนใจจึงสามารถเข้าถึงได้ง่ายขึ้น
หากเอ่ยชื่อไพบูลย์พันธ์ เฉลิมสวรรค์ เจ้าของโรงเรียนสอนวิทยากล ย่านห้วยขวาง หลายคนคงจะงงงวย แต่ถ้าเอ่ยถึง ฟิลิป ชื่อที่ใช้ในการแสดงและเป็นชื่อโรงเรียน ภาพของนักมายากลพร้อมลิซ่า ผู้ช่วยสาวคงเริ่มผุดขึ้นในห้วงความทรงจำ
ฟิลิปเริ่มต้นเล่าถึงก้าวแรกในวงการมายากล ซึ่งช่วงนั้นยังไม่ดังมาก เป็นยุคที่นักมายากลซึ่งถือเป็นรุ่นพี่รุ่งสุดขีดกับการแสดงในคาเฟ่ นักแสดงคนหนึ่งสามารถทำเงินจากการแสดง 5-6 ที่ต่อคืน สำหรับเขา ฟิลิปเล่าว่าแรกๆไม่ประสบความสำเร็จ เพราะไม่รู้หลักจิตวิทยา ในการโชว์ " สมัยก่อนลำบาก นักมายากลไม่ค่อยเปิดเผยเทคนิค คนที่สนใจซื้อชุดกลตามตู้ขายของเล่นในห้างฯ กว่าจะเป็นนักมายากลได้ต้องคลำทางอยู่นาน 20 กว่าปี พอมีประสบการณ์จึงนำมาถ่ายทอดให้เด็กรุ่นใหม่ ศึกษาอธิบายให้ฟัง ครึ่ง- 2 ชั่วโมงก็สามารถเข้าใจมายากลได้"
หลักสูตรที่เปิดสอนเน้นศิลปะการแสดงมายากลบนเวที ศิลปะในการใช้มือ ใช้ตา การยืน ความเป็นธรรมชาติ สร้างความเชื่อมั่น เมื่อมีความมั่นใจ จะหยิบจับอุปกรณ์อะไรก็ได้หมด
นักมายากลซึ่งหันมาเป็นครูสอนมายากลควบคู่เล่าต่อไปว่ามายากลเป็นการรวบรวมเอาศาสตร์หลายแขนงมาประกอบ ไม่ว่าจะเป็นการนำเอาหลักวิทยาศาสตร์ เคมีการเปลี่ยนสี การนำเอากฎของสีในงานศิลปะมาช่วยสร้างมายาภาพของสิ่งของใหญ่ย่อให้มีขนาดเล็ก รูปแบบการแสดงปัจจุบันมีความทันสมัย ปรับปรุงให้เข้ากับสถานการณ์บ้านเมือง เรียนนำไปใช้เป็นอาชีพ หรือนำไปใช้เพื่อสร้างความสามารถส่วนตัว เพิ่มเสน่ห์ให้กับตัวเอง
ในวงการมายากลแบ่งระดับนักมายากล แล้วแต่ศักยภาพของคนแสดง แข่งขันกันทางการตลาด ตัดราคากันเองเป็นปกติของธุรกิจ เขาจึงแนะนำเด็กรุ่นใหม่ว่าหากอยากมีชื่อเสียงต้องพัฒนาตัวเอง อย่าอยู่กับที่ เวลานำเสนออย่าซ้ำกับคนอื่น ใช้ความคิดสร้างสรรค์กลให้เป็นตัวเอง ดูความต้องการของตลาดว่าขณะนั้นนิยมอะไร รู้จักเอนเตอร์เทนคนดูให้รู้สึกสนุก
"ปัจจุบันมีผู้ต้องการใช้มายากลค่อนข้างเยอะ นับตั้งแต่เดวิด คอปเปอร์ฟิลด์ นักมายากลระดับโลกและฟาส ชารารี่ มาทำการเปิดแสดงในเมืองไทย ทำให้ศิลปะการแสดงแขนงนี้กลายเป็นที่รับรู้กันกว้างขวาง" อาจารย์มามาด้า หรือสมบัติ จิตต์มั่นกุล ผู้อำนวยการศูนย์ส่งเสริมศิลปะมายากล ย่านรามคำแหง วัย 37 ปีผู้คร่ำหวอดในวงการมายากลนานกว่า 24 ปี เล่าถึงจุดเริ่มต้นความนิยมมายากล
อาจารย์มามาด้า เล่าว่า มายากลเป็นการขายการสร้างภาพตอบสนองต่อผู้บริโภค สมัยก่อนสอนเป็นชุด เรียนชุดนี้จบจ่ายตังค์ไปเรียนชุดใหม่ กว่าจะเรียนครบหัวโต ค่าเรียนชุดนกพิราบอย่างเดียว 25,000 บาท ชุดที่แพงได้แก่การเนรมิตนกในอากาศ การตัดคนที่ซ่อนอยู่ในหีบผู้เล่าเรียน
สำหรับตัวเขาการเข้ามาเรียนมายากลเพื่อศึกษาแนวทางนำเสนอเป็นหลัก เทคนิคเป็นเรื่องรอง เขาบอกว่า "มายากลเป็นศิลปะ สร้างความสนใจ ไม่ใช่แค่เคล็ดลับเทคนิคการแสดง สิ่งที่มาเรียนคือเรื่องการแสดง กล้าแสดงออก ท่าทางการนำเสนอ รูปแบบการเรียนการสอนเพื่อการแสดง การเคลื่อนไหว ใช้สรีระของร่างกายให้เกิดความเบี่ยงเบนน่าสนใจ เปิดออกมาแล้วคนทึ่ง การแสดงชุดเดียวกัน นักแสดงสองคนอาจเรียกความสนใจได้ต่างกัน"
พื้นฐานของการแสดงมายากลมีหลักการ 4 ประการ อาทิ การทำให้กลมา การทำให้กลหายไป การทำให้ของเปลี่ยนจากสิ่งหนึ่งเป็นอีกสิ่งหนึ่ง และการทำให้สิ่งของย้ายที่ รวมเรียกว่า (come,gone, change and move) จากพื้นฐานทั้งหมดมีจุดรวมเพื่อให้เกิดความสมบูรณ์แบบ คือหลักของการมายากลในเรื่องของการเบี่ยงเบนความสนใจ หัวใจหลักของมายากลที่ต้องให้ความสนใจเพิ่มเติมนอกเหนือจากหลักพื้นฐานทั้งหมด
เริ่มต้นจึงต้องศึกษาพื้นฐานของมือ ฝึกฝนเรียกของมา ทำให้ของหายไป เปลี่ยนและย้ายที่ ชุดมายากลเกี่ยวกับลูกบอลเป็นจุดเริ่มที่ดีในการฝึกมือเบื้องต้นแยกนิ้ว ควบคุมนิ้ว เพื่อนำต่อไปถึงหลักสูตรขั้นสูงต่อไป
นักเวทมนตร์หน้าใหม่
หยิบด้ายมาหนึ่งเส้น ทำการจุดไฟกลายเป็นลูกโป่ง เป่าให้ลูกโป่งพองขึ้นกลายเป็นลูกใหญ่ จากนั้นหยิบมีดมาหนึ่งอันจิ้มลงไปจนแตก กลายเป็นนกหนึ่งตัว เรียกว่ากลลูกโป่งแตกกลายเป็นนก กลที่ช่วยให้ ประชา ลีลาสุวณิชย์ หรือจิ๊บ ชื่อในการแสดงเจ-โอเวอร์-เฟิร์ส นักมายากลหนุ่มวัย 16 ปี คว้าตำแหน่งผู้ชนะ the best entertainer award มาสดๆร้อนๆ นอกจากนี้ยังพ่วงตำแหน่งรองชนะเลิศอันดับ 1 ประเภทมายากลระยะใกล้
"มายากลไม่ใช่การหลอกลวงแต่เป็นการแสดง เหมือนเช่นนักร้องนักแสดงไปตามบทไม่ใช่เรื่องจริง"
จิ๊บเริ่มต้นด้วยการให้ความหมายของมายากล ก่อนเล่าถึงความชอบแต่หนหลังว่า "มายากลเป็นสิ่งมหัศจรรย์ เป็นศาสตร์แขนงหนึ่งที่น่าสนใจ มีเสน่ห์อยู่ในตัว เร้นลับ น่าค้นหา ทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ให้เป็นไปได้ เป็นสิ่งที่ตัวผมเองชื่นชอบมายากลมาตั้งแต่เด็ก ตามซื้ออุปกรณ์มายากลมาลองเล่นให้เพื่อนดู ซึ่งก็จับผิดได้บ้างไม่ได้บ้างไม่มีสถานที่เปิดสอน กระทั่งเปิดฐานข้อมูลค้นในอินเทอร์เน็ต จึงได้มาเรียนที่ศูนย์ส่งเสริมศิลปะมายากล พัฒนาฝีมือ ฝึกปรือกลฝีมือต่างๆซึ่งเมื่อก่อนทำไม่ได้เลย เช่นกลไพ่"
"เห็นนักมายากลคนอื่นแสดงบนเวทีก็อยากจะขึ้นไปแสดงแบบนั้นบ้าง ตั้งใจฝึก แล้ววันนี้ก็มาถึง ได้ขึ้นไปแสดงมายากล สร้างความสุข สนุกให้กับผู้ชมคนดูได้"
จิ๊บเล่าว่าขึ้นเวทีครั้งแรกตื่นเต้น แสดงพลาด นิ่งไปนาน แล้วก็ลงเวทีไปทันที เมื่อประสบการณ์มากขึ้นสามารถแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้า ฝึกอย่างหนักเสริมสร้างความเชื่อมั่นให้แก่ตัวเอง เวลาขึ้นแสดงบนเวที
"เวลาแสดงมีเทคนิค แอ็กติ้งต่างๆ สไตล์ผมขึงขัง เหมือนพวกฮีโร่ มีดาบเป็นอุปกรณ์เสกนก เสกอะไรต่อมิอะไรออกมา แอ็กติ้งเท่ห์สุดๆดูจากนักมายากลต่างประเทศใช้ดาบ นำมาเป็นสไตล์ของตัวเอง ไม่ก๊อบเค้ามา เพราะอย่างไรก็ไม่สามารถแสดงได้เหมือน แต่ถ้านำมาประยุกต์ใหม่ เราเป็นคนคิดเองทำเองย่อมเล่นได้ดีกว่า"
"มายากลช่วยให้เกิดสมาธิ แต่ก่อนสมาธิสั้น พอมาเรียนมายากลต้องมีสมาธิ ในการแสดง เริ่มๆเข้ามามือหนึ่งทุบเข่า อีกข้างถูหน้าขาไปเรื่อยๆ ประสบการณ์การแข่งขัน เปรียบเหมือนเชื้อโรคช่วยให้เรามีภูมิต้านทานโรคกลัว ตื่นเวที กลัวคนดู คิดไปว่าคนดูจะรู้ จะจับผิดอะไรหรือไม่ ทำให้ใช้เวลาฝึกฝนอย่างหนัก"
ทุกวันนี้จิ๊บมีรายได้จากการแสดงกลตามงานเลี้ยงวาระพิเศษต่างๆ งานเปิดตัวสินค้า ซึ่งเขาบอกว่างานโดยทั่วไปรายได้ 5,000-6,000 บาท หากงานโปรโมตสินค้าหลักหมื่น ต่อคิวการแสดง ซึ่งใช้เวลาสั้นๆเพียง 15-20 นาที " เคยคิดทำเป็นอาชีพหลัก แต่เทศกาลงานไม่แน่นอน ไม่มีเข้ามาตลอด คิดว่าจะทำเป็นอาชีพรอง อยากไปแข่งต่างประเทศ ตอนนี้กำลังฝึกฝนเพื่อไปแข่งในปีหน้า ซึ่งยังไม่ทราบสถานที่"
นักมายากลดาวรุ่งวาดความฝันถึงการคว้ารางวัลในต่างแดน เขาบอกเล่าถึงอุปสรรคการเล่นมายากลในบ้านเราว่า "บางอย่างรู้เทคนิค แต่ไม่สามารถทำได้ เช่น กลอีลูชั่น หรือกลสร้างภาพถือเป็นสุดยอดมายากล การตัดตัวของเดวิด คอปเปอร์ฟิลด์ หรือการเดินทะลุกำแพงเมืองจีน ไม่สามารถนำมาใช้แสดงในบ้านเรา ด้วยข้อจำกัดในเรื่องของงบประมาณสูง และเรื่องของสถานที่ต้องขออนุญาต ซึ่งเป็นเรื่องยาก"
หากมองการแสดงให้ดี ผู้ช่วยมีส่วนสำคัญต่อการแสดงค่อนข้างมาก การแสดงบางชุดต้องใช้ผู้ช่วยในการทำงาน ก้อย-จิราพร จำนงค์ผล ผู้ช่วยสาววัยแรกรุ่นในชุดผ้าสีดำ มีรอยฉีกขาดเป็นริ้วที่ท่อนแขนและท่อนขา "รู้จักมายากลมาตั้งแต่เด็ก คิดว่าเป็นสิ่งโกหกหลอกลวง แต่พอมาทำคิดใหม่มองว่าเป็นสิ่งมหัศจรรย์"
หน้าที่หยิบส่งของให้นักมายากลคือหน้าที่ของก้อย "สมองจะสั่งการทันทีที่เห็นนักมายากลหยิบอุปกรณ์ขึ้นมาเตรียมแสดงชิ้นต่อไปต้องส่งอุปกรณ์อะไรให้ บางคนติดภาพลิซ่า ชอบเต้นเซ็กซี่ แต่ของเราจะเล่นแนวเข้มแข็ง เต้นบ้างพอไม่ให้แข็งทื่อ"
บางครั้งผู้ช่วยก็ดูจะเสี่ยงภัยกับของมีคมที่ใช้ในการแสดง "กลจับผู้ช่วยลงไปในตะกร้า จากนั้นนักมายากลจะสอดมีดเข้าไป กลอีกชุดคือมีดแทงคอ ปลอกคอให้ผู้ช่วยจับ นักมายากลใช้มีสอดจากด้านหลังขึ้นมาราวกับว่าแทงทะลุลำคอ กล่องสลายวิญญาณ เป็นตู้นำผู้ช่วยเข้าไปในกล่อง เอามีดเสียบเข้าไป ทำให้คนส่วนใหญ่ตะลึงว่าผู้ช่วยหายไปไหน โดนตัดเป็นสองส่วน แรกๆเสียวกลัว ต้องรู้จักป้องกันตัวเอง ทำอย่างไรจึงจะรับมีดจากผู้แสดงได้ บางคนขึ้นมามีรอยจ้ำๆที่ผิว"
บางครั้งผู้ช่วยก็ต้องฝึกมายากลอย่างง่ายๆ เช่นการเสกดอกไม้มา ดอกไม้หาย และก็มีหลายครั้งที่ผู้ช่วยพลิกบทบาทเปลี่ยนมาสวมหมวกนักมายากลอีกใบ เช่น สายชล กิ่งวงศ์ หรือลีแอน นักมายากลสาว ผู้ชนะเลิศการประกวดมายากลนก ประจำปี 2546 จัดโดยชมรมวิทยากลแห่งประเทศไทย
"รู้จักมายากลมาตั้งแต่อายุ 14 ปี ได้เห็นการแสดงแล้วรู้สึกทึ่ง ผู้ช่วยต้องมีไหวพริบ สามารถช่วยเหลือนักมายากลได้ เมื่อเกิดเหตุไม่คาดฝัน เพียงมองตากันก็สามารถรู้จุดพลาด และสามารถช่วยเบี่ยงเบนความสนใจจากคนดูมาอยู่ที่ผู้ช่วย ความที่เป็นผู้ช่วยมาก่อนช่วยให้รู้กล พอจับเล่นเองจะเป็นไว"
ผ้าแพรสีสันสดใส สะบัดไปในอากาศ กลับกลายเป็นนกพิราบบินโฉบต่อสายตาคนดูที่ยังตะลึงไม่หาย ลีแอนโชว์ความสามารถเสกได้ทุกอย่างให้ได้ชมทิ้งท้าย
ความลับที่ผู้มาชมต่างจับจ้องหาความจริงจากสิ่งมหัศจรรย์ของมายากล คือเสน่ห์และจุดขายที่ทำให้การแสดงมายากลคงความน่าตื่นตาตื่นใจและอยู่ในใจของคนดูได้นาน
อุปกรณ์เสกเวทมนตร์สร้างความอึ้ง ทึ่ง ตะลึงต่อสายตาผู้ชม
เจ-โอเวอร์-เฟริส์ นักมายากลดาวรุ่ง พร้อมผู้ช่วยสาว
ลีแอน นักมายากลสาวเจ้าของแชมป์กลนก
สมบัติ จิตต์มั่นกุล หรือ มามาด้า(ชื่อในการแสดง) โชว์กลไพ่
อ. สมบัติ เจ้าของศูนย์ส่งเสริมศิลปะมายากล
ขอขอบคุณ หนังสือพิมพ์ผู้จัดการรายวัน ฉบับวันที่ 12 พฤศจิกายน 2547
 Magic Works!
Let's Go...Magic
พ็อกเก็ตบุ๊ค 12 อาชีพ เรียนลัด รวยเร็ว
สร้างงานทำเงิน ในทางเดินโลกมายากล
The Magician
TEP กับเคล็ดลับการเรียนของสาวน้อยผู้รักกิจกรรม
The Prestige หลุมพรางมายากล (ตอนจบ)
The Prestige กับดักมายากล (1)
ฝึกมายากลบนอินเทอร์เน็ต
จอมเวทมนตร์จิ๋ว ในโลกมายากล
|
|
 |
เส้นทางสู่อาชีพนักมายากล
